نباید با معیارهای این جهان درباره آخرت قضاوت کنیم. درست است که در دنیا بسیاری از مسائل در صورت تکرار ،جذابیت و لذت بخشی خود را از دست می دهند، ولی حالت روانی که در این جهان وجود دارد که با تکرار ،خسته و ملول و بی اعتنا می شویم، در آن جا بر عکس باشد .

هر چه بیش تر انسان می بیند، شوقش بیش تر میگردد . هر قدر تکرار می کند،

لذتش افزون تر می شود. به این ترتیب تکرارها مایه لذت بیشتر می گردد.

چه دلیلی داریم که وضع روحی انسان در آن جا مانند دنیا است؟ در همین جهان نیز نعمت هایی وجود دارد که هیچ گاه انسان سیر نمی شود و ملال آور نیست. ما هر قدر هوای تازه و پر اکسیژن را استنشاق کنیم، خسته و ملول نخواهیم شد، بلکه دائماً لذت می بریم و برای ما مایه نشاط است.

آب یک نوشیدنی کاملاً ساده و یکنواخت است. اگر صدها سال عمر کنیم، نوشیدن آب گوارا به هنگام تشنگی، از همه چیز برای ما لذت بخش تر است، از این رو می گوییم آب مایه حیات است. آب گوارا همیشه برای تشنگان فوق العاده جالب و جذاب است. چه مانعی دارد در آن جا نیز خداوند حالتی بر انسان چیره کند و به خاطر آن دائماً از نعمت های بهشت، فوق العاده درک لذت کند؟

http://s1.picofile.com/file/6681190140/Behesht_2.jpg

اگر با دقت نگاه کنیم می بینیم عامل اصلی ملال آور شدن و از دست دادن لذت در برخی نعمات دنیا به خود ما بر می گردد ؛ در واقع ماییم که دارای ظرفیت کمی هستیم و تحمل درک یک لذت را در محدوده مشخصی داریم. البته کمبود ظرفیت گاهی به محدودیت های جسمانی ما برمی گردد و گاهی به کاستی های روحی ما .

در حال گرسنگی تنها ظرفیت و میل خوردن حجم معیّنی از غذا را داریم . در صورت تکمیل ظرفیت حتی بهترین غذاها میل ما را بر نمی انگیزاند. حتی ممکن است مورد نفرت ما قرار بگیرد. ممکن است در حسرت رسیدن یک مکان دیدنی سال ها در شوق و شور باشیم. اما پس از سفر به آن جا و توقفی چند روزه، دیگر میل به ماندن در آن جا را نداشته، بلکه میل به بازگشت پیدا می کنیم .

این ها همه نشانه ناقص بودن زمینه های بهره مندی از لذائذ مادی است که لازمه دنیا و ویژگی های مادی ماست. اما در بهشت نقص و کمبود وجود ندارد، در آن جا همه چیز لذت محض و بدون عوارض است. غذای آن جا تنها لذت می آفریند، نه اینکه نیاز به آن باشد و حجم معده را پر نماید و نیاز به دفع فضولات باشد .

همه لذت ها در آن جا از خلوص تمام برخوردار است .

به علاوه ظرفیت ما در درک آن ها مانند دنیا نیست . همان احساس میل به غذای لذیذ (که پس از مدتی در انسان سیر بی میل به غذا دوباره شکل می گیرد)،